Human Design Professional • Gene Keys Gids • Life- & Relatiecoach •  Mindfulness-based Cognitief Therapeut • Rouwbegeleider •  Professional Vocal Coach

Ik werk met mensen in de tweede helft van hun leven, meestal rond wat er in hun relaties en in henzelf gebeurt wanneer de versie van het leven die ze hebben gebouwd niet meer past.

Op een andere pagina schrijf ik hoe ik daar werkelijk over denk. Wat er gebeurt wanneer een leven dat je zelf hebt gekozen niet langer als het jouwe voelt, en waarom dat geen achteruitgang is. Waarom zoveel van wat we in de plaats van echt contact aangrijpen, gebouwd blijkt te zijn om niet te werken. En waarom ik met Human Design en de Gene Keys werk zonder in een van beide volledig te geloven.

Het heeft me veel gekost om te leren wat het leven wilde dat ik leerde. Het lijkt me niet meer dan eerlijk dat je dat weet. Ik zou mijn eigen binnenwereld ook niet zomaar toevertrouwen aan iemand van wie het leven nooit op de proef is gesteld, en misschien voel jij dat net zo. Dus hier is het mijne, zo eerlijk als ik het kan opschrijven.

We waren drieëntwintig jaar samen, achttien daarvan getrouwd. Toen was het abrupt voorbij en stond ik alleen zoals ik het in mijn volwassen leven nooit was geweest.

En het was niet alleen het huwelijk. Toen ik stopte met loyaal te zijn aan afspraken die me mijn welzijn kostten, verdween een groot deel van wat ik als mijn leven beschouwde. De vrienden bleken een kennissenkring, geen echte vrienden. De familie sloot de rangen. Verschillende van die relaties vroegen in stilte om volgzaamheid, en wat zich terugtrekt op het moment dat jij stopt met meegaan, was nooit liefde.

De details horen thuis in een boek, niet op een website. Wat hier telt, is wat er met iemand gebeurt wanneer de structuur waarrond haar hele leven was georganiseerd, plots wegvalt.

Wat er gebeurt, is dat alles waar je stilzwijgend op steunde in één keer zichtbaar wordt, precies omdat het er niet meer is. Het viel allemaal weg, en wat overbleef was ik, en heel veel stilte.

Ik had een leven gebouwd dat werkte. Ik was competent, capabel, degene die de dingen regelde. Niets daarvan hielp. Een groot deel van wat ik voor mezelf had aangezien, bleek de vorm te zijn die ik had aangenomen om in een bepaald leven te passen, en toen dat leven wegviel, had die vorm niets meer om zich aan vast te houden.

Dat was de meest angstaanjagende periode die ik heb meegemaakt. Ik zou ze niemand toewensen. En het is zonder enige twijfel ook waar alles wat ik nu weet begonnen is.

Niemand ging hier met mij mee naar binnen.

Ik wil daar precies in zijn, want dit is wat alles daarna heeft gevormd. Het gaat er niet om dat de mensen mij tekortschoten. Het gaat erom dat zoiets zich binnenin voltrekt en dat er geen manier is om het over te brengen. Je bent klaarwakker in je eigen leven; je voelt alles wat er te voelen valt en om je heen loopt het gewone leven onverstoord door. Iemand vraagt hoe het gaat, en je merkt al terwijl je antwoordt dat er geen zin bestaat die het overbrengt.

Dat is een eigen soort eenzaamheid. Niet die van niemand hebben, maar die van wakker zijn tussen mensen die aan de oppervlakte leven, omdat het leven hen dat voorlopig toestaat. Dat is hun goed recht. Maar wie er zelf niet door is gegaan, kan er ook moeilijk ruimte voor creëren.

En het geldt niet alleen voor mensen bij wie er van buitenaf iets is weggevallen. Ik kom even vaak mensen tegen bij wie alles van buitenaf gewoon doorloopt: werk, gezin, agenda, terwijl binnenin precies hetzelfde gebeurt. Voor hen is het vaak nog moeilijker om het te delen, want er is niets aan te wijzen dat mis is.

Dus deed ik het alleen, maar niet helemaal alleen. In die periode ging er iets open waar ik geen kader voor had en waar ik nog altijd niet helemaal de woorden voor heb. Noem het spirit, noem het een hogere macht, noem het een hoger zelf. Ik heb geen behoefte om erover te discussiëren en ik zou het ook niet kunnen bewijzen in geen van beide richtingen. Wat telde was dat het bleef terwijl al de rest wegviel.

En het liet me iets zien dat ik niet had verwacht: er was nog iemand anders in de kamer. Ik. Voor het eerst in mijn leven had het kind in mij een volwassene die niet zou weglopen, en die volwassene bleek ik zelf te zijn. Ik had heel lang gewacht tot iemand die taak zou opnemen, maar niemand kon dat voor mij doen.

Dat gezelschap, van welke aard het ook was, volstond om van binnenuit uit te zoeken wat een mens werkelijk draagt en wat er alleen maar uitziet alsof men het draagt.

Ik heb sindsdien gemerkt hoe vaak het in die volgorde gebeurt. Hoe je het ook noemt, spirit of je eigen diepere zelf, het was er altijd al. Het is niet dat iets nieuws zich aandient. Wat verandert is dat je het eindelijk opmerkt, en bij veel mensen begint dat opmerken pas wanneer datgene waarop ze leunden er niet meer is. Het lijkt oneerlijk dat het zo moet werken. Misschien is het gewoon zo dat we, zolang het leven vlot loopt, geen enkele reden hebben om te gaan zoeken.

Wat ik in die jaren geleerd heb, is geen techniek. Het is dat iemand de hele structuur van haar leven kan verliezen en er nog altijd kan zijn, en dat wat overblijft wanneer die structuur wegvalt niet niets is. Het is het deel dat al die tijd echt jij bent.

Alles aan de manier waarop ik werk komt daaruit voort.

Ik beloof niemand een transformatie, want mij heeft ook niemand er een beloofd, en het zou een leugen zijn geweest als ze het wél gedaan hadden. Ik geef mensen geen plan, zeker niet in het eerste uur, want een plan geef je meestal iemand wanneer je wilt dat het ongemak stopt, meestal je eigen ongemak. Ik zal je niet opjagen, omdat ik precies weet hoe lang het duurt en hoe weinig druk daarbij helpt.

Wat ik zelf niet had, is wat ik aanbied: iemand die wél mee naar binnen gaat. Niet omdat ik van nature buitengewoon geduldig ben, maar omdat ik weet hoe het is om daar alleen te zitten en wat het verandert wanneer er iemand bij is die niet wegkijkt en niet schrikt van wat er boven komt.

Ik wil wel duidelijk zijn over wat dat betekent, want het gaat niet alleen om comfort. Ik schuif dingen niet onder de mat. Ik zal zachtjes benoemen waar iedereen in de kamer omheen loopt en ik kom terug op het antwoord dat je net iets te snel gaf.

Dat schudt dingen los en dat schudden heeft een doel. Het is hoe iemand ophoudt met haar leven te managen en begint eerlijk te zijn tegen zichzelf, en die eerlijkheid is de deur naar al de overige. Wat er in dat proces uit elkaar valt, is altijd alleen wat onecht was. Wat overblijft is meer dan wat wegging, elke keer opnieuw, al zal je dat niet kunnen zien terwijl het gebeurt. Je hebt dan alleen mijn woord daarvoor en daarom maakt het uit dat ik deze weg zelf heb gelopen.

Niets hiervan gebeurt hardhandig. Ik heb geen enkele behoefte aan confrontatie en geen enkele interesse om iemand te open te breken. Ik ben warm, ik ga mee in jouw tempo en ik heb heel veel geduld met angst, omdat ik er zelf zoveel van heb gekend.

Ik denk ook niet dat iemand het recht heeft om je te vertellen wie je bent. Er is een periode in mijn leven geweest waarin heel veel dingen aan mij uitgelegd werden, en de uitleg die hielp, was die welke woorden gaf aan iets dat ik al wist. De rest was andermans meubilair in mijn huis.

Mijn grootmoeder stierf in 2019, en het waren de maanden daarna dat Human Design mij vond. De Gene Keys volgden kort daarna. Ik was er niet naar op zoek. Wat het me gaf, net op een moment dat ik iets nodig had, was ruimte om naar binnen te keren, een reden om aandacht te geven aan mijn eigen reacties in plaats van aan wat er van mij verwacht werd, en een woordenschat voor wat ik daar aantrof.

Dat is wat het op zijn best doet en dat is niet niks. Het heeft iets in mij in gang gezet dat eerst stil en traag was en vier jaar later viel mijn leven volledig uit elkaar. Ik denk niet dat die twee dingen los van elkaar staan. Naar binnen keren zet doorgaans een proces in gang dat uiteindelijk alles van je vraagt.

Toen de zwaarste jaren aanbraken, had ik gereedschap dat echt werkte. Human Design en de Gene Keys gaven me iets om te doen met wat me overkwam en een manier om het te lezen die me niet reduceerde tot een vrouw die instortte. Ik werd meer mezelf dan ik ooit was. Daar ga ik niet bescheiden over doen.

Ergens in diezelfde jaren kwam ik ook tot een kijk op deze systemen die me binnen mijn eigen vakgebied niet populair maken.

Een Reflector, Nisarg Nikiel, verwoordde het beter dan ik kan: het gevaar van Human Design is dat mensen, in plaats van de kaart te gebruiken, door de kaart worden gebruikt. Je leest iets over je Type en gaat vervolgens je leven afzoeken naar bewijs dat het klopt, wat precies de omgekeerde beweging is. De chart wordt ongemerkt nog een identiteit om mee te dragen. “Ik ben een Projector” komt uiteindelijk op exact dezelfde plek te zitten waar “ik ben degene die alles regelt” zat, en je kan daar jaren blijven hangen, jezelf perfect correct beschrijvend en ondertussen niets voelend.

Ik heb mensen dat zien doen. Ik heb het zelf een tijdje gedaan. En ik heb gezien wat een gemeenschap voortbrengt die gebouwd is rond een systeem met bevrijding als uitgesproken doel: een opmerkelijke hoeveelheid dogma, hiërarchie en mensen die heel erg hun gelijk willen halen.

Dus ik werk er anders mee. Ik gebruik de keynotes van Ra Uru Hu niet. Ik lees charts intuïtief en traag, en ik ben meer geïnteresseerd in jouw verhaal dan in jouw chart. Ik geloof niet dat Human Design je kan vertellen wie je bent. Waar het wel echt goed in is, is je laten zien wie je niet bent: wat je geleend hebt, waar je gepresteerd hebt, jezelf overstemd hebt en op iets gewacht hebt dat nooit zou komen. Dat is bruikbaar, en dat is ongeveer zo ver als ik een systeem laat gaan.

Mijn test is eenvoudig genoeg. Alles wat je niet meer in staat stelt om jezelf te vertrouwen, is het niet waard om te dragen, en dat diskwalificeert een flink deel van wat er onderwezen wordt.

Als je bij mij voor een reading komt, krijg je een volwaardige reading en neem ik die serieus. Maar ik houd ze met een losse hand vast, ook namens jou, want de chart was nooit het punt. Wat je eindelijk in jezelf kunt horen, is het punt.

Ik ben gecertificeerd Human Design professional, IHDS-gelicentieerd Living Your Design-gids en Gene Keys-gids. Ik ben gecertificeerd life- en relatiecoach, mindfulness-based cognitief therapeut en rouwbegeleider. Daarnaast werk ik al heel lang als professioneel vocal coach, na jarenlange opleiding tot muzikant.

Niets daarvan maakt mij bevoegd om jouw leven beter te kennen dan jij het zelf doet. Wat mijn opleiding mij geeft, is een ruimer aantal plaatsen om te kijken, een besef van waar ik buiten mijn diepte zit, en de discipline om het verschil op te merken. Het betekent ook dat ik niet sta te improviseren wanneer rouw in dit werk opduikt, en dat doet het altijd.

Ik woon in België. Ik hou van rooibosthee en pure Belgische chocolade, en ik ben kieskeurig als het over koffie gaat, die moet echt zijn, en dat is het gedoe waard.

Muziek is al, zolang ik me kan herinneren, deel van mijn leven, en dat is nog steeds zo. Ik zing, ik speel piano, ik heb opgetreden en ik geef vocal coaching sinds 2005. Ik geef nog altijd les.

Zangles geven is een vreemdere job dan het klinkt. Iemand komt binnen en wil een betere hoge noot, maar wat er eigenlijk in de weg zit, is een kaak die niet wil loslaten, of schouders die tot aan de oren staan, of een adem die hoog in de borst blijft hangen omdat hem laten zakken voelt als iets loslaten. De toon gaat elke keer op hetzelfde woord onderuit en het is zelden een technisch probleem. Meestal is het iets dat iemand ooit tegen hen gezegd heeft toen ze zeven of vijftien waren, over te luid zijn, of te veel, of niet goed genoeg om moeite voor te doen.

Ik heb jaren geluisterd naar de exacte plek waar een mens zichzelf tegenhoudt of overcompenseert. Ik had lange tijd geen idee dat ik het werk aan het leren was dat ik nu doe. Toch was het zo.

Daarom breng ik die twee helften nu samen en bied ik vocal coaching aan met Human Design ernaast. Een chart geeft niemand een betere hoge noot. Wat ze me wél vertelt, is hoe deze bepaalde persoon energie opneemt, waar ze waarschijnlijk doorduwt terwijl ze zou moeten luisteren, en dat de druk die haar stem beïnvloedt nooit de hare is geweest. Dat zit meestal veel dichter bij de echte hindernis dan wat ik in het geluid hoor. Zangers brengen een groot deel van hun leven door terwijl ze gevormd worden naar iemand anders’ idee van hoe ze zouden moeten klinken, en dat weer ongedaan maken blijkt niet zo verschillend van de rest van mijn werk.

Mijn levenspartner is Rogerio. Hij is Canadees-Portugees en een groot deel van deze relatie speelt zich af over verschillende landen heen. Mensen gaan ervan uit dat de afstand het moeilijkste is. Het missen is zeker moeilijk, maar afstand is de makkelijkere optie. In hetzelfde huis leren we het meest, want daar krijgt reactiviteit ruimte om op te komen zonder een makkelijke weg om ze weg te stoppen.

Hij werkt met dezelfde systemen als ik en brengt een eigen perspectief mee waar ik zelf nooit op was gekomen. Sommige van onze beste uren gaan op aan gesprekken die met een idee beginnen en ergens eindigen waar geen van ons beiden het zag aankomen, en waar we allebei nog de hele dag van nazinderen. En wat we tussen ons opbouwen is niet alleen van ons. Het is een klein model van hoe twee mensen zich tot elkaar zouden kunnen verhouden in de wereld die eraan komt, en we willen allebei dat het bruikbaar is voor meer dan alleen ons tweetjes.

Ik reis wanneer ik kan, vooral voor de ervaring, de verbinding met anderen en het landschap. Ergens staan dat in niets op thuis lijkt, verandert de manier waarop ik denk. Ik ga om te observeren en te leren, en mijn geest beweegt zich door perspectieven die ik nooit zou bereiken als ik te lang op één plek zou blijven. Ik neem ze mee naar huis en ik kom veranderd terug.

Er zijn dieren in mijn leven zolang ik leef. Honden vanaf de dag dat ik geboren werd, en later, als volwassene, ook katten en kippen. De meeste kwamen als opvang bij mij terecht. Ze hebben me rechtgehouden in jaren waarin bijna niets anders dat deed. Op dit moment zorg ik alleen voor twee grote honden en drie kippen die deel uitmaakten van mijn vorige gezin met mijn ex-man.

Waar ik het meest van hou, is een lang gesprek met iemand die er echt in geïnteresseerd is om verder te gaan dan alleen de oppervlakte. Ik stel meer vragen dan strikt genomen beleefd is. Wanneer iets niet klopt, graaf ik dieper, en ik ben niet snel tevreden met een antwoord dat indrukwekkend klinkt. Ik wantrouw doctrine, inclusief de doctrines waarin ik ben opgeleid. Ik hoor liever de waarheid dan dat ik het comfortabel heb, en dat gun ik anderen ook, wat niet altijd is wat ze gehoopt hebben.

Ik moet ook de droge humor vermelden, die zich niet altijd aankondigt. Wie mij kent, heeft geleerd om naar mijn gezicht te kijken. Als iets dat ik net gezegd heb schandalig klinkt, was het vrijwel zeker een grap, en sommige van de mooiste momenten in mijn werk zijn die waarin iets pijnlijks plots grappig wordt. Dat gebeurt meestal wel, uiteindelijk. Het leven is absurd en moeilijk en, vaak genoeg, onredelijk mooi, en ik ben niet van plan om er met een strak gezicht doorheen te gaan.

Misschien klonk een deel van mijn verhaal bekend.
Als dat zo is, neem gerust contact op.