Dit is een transcriptie van de gelijknamige podcast-aflevering. Beluister de podcast hier.

Waar Human Design naar wijst, is dat we in een illusie leven. Ra noemde het “de maya,” wat een Sanskriet woord is die naar een illusie of tijdelijke niet-substantiële wereld verwijst. Dit is onze dagdagelijkse realiteit van vormen in interactie. In een meer spirituele stroming zou men verwijzen naar bewustzijn dat zichzelf wil ervaren doorheen een illusie van afgescheidenheid. 

De Human Design body graph is eveneens deel van de illusie. Ons Design en onze Persoonlijkheid worden schijnbaar in een “kwantum” vastgehouden door de Magnetische Monopool op een illusionaire geometrische lijn. Voor ons als mensen — bewustzijn in een vorm dus — voelt dit weliswaar levensecht. Binnen de grenzen van wat we menselijk leven noemen, is het ook echt.

Maar dit is net de hele oefening waar Human Design naar verwijst, al lijkt de boodschap enigszins verloren of vervormd te zijn geraakt: om net te onthechten van de illusie, waardoor we de illusie kunnen zien voor wat het is. En dat betekent dus ook: onthechten van de body graph en zien voor wat het is, een illusie.

Versterking van de illusie

Echter, in Human Design, zoals het meestal nu wordt toegepast, zie ik vooral een versterking van die gehechtheid.

“Ik ben een 5/1 Projector met emotionele Autoriteit op het Kruis van Opschudding.”

Daar zit de verwarring die ik vanaf het begin van mijn experiment kon voelen, maar waar ik nog niet bewust de vinger op kon leggen. Het lichaam voelt de onwaarheid, maar de mind raakt zo gehecht aan de illusie dat het de illusie blijft verdedigen, versterken of bekrachtigen.

Zo raak ik ook steeds weer in nieuwe discussies met mezelf en anderen over wat het betekent om iets “gedefinieerd” of “open” te hebben in de body graph. Iedereen probeert zijn ervaring netjes in vakjes te stoppen en een labeltje op te plakken om een gevoel van orde en controle te krijgen en meet dan de ervaring van de ander daarop af om er een oordeel op te kunnen plakken. Wat heel erg menselijk is, versterkt ook net de illusie dat dit allemaal echt is.

En toen begon het me te dagen. Op een ochtend werd ik wakker, na een erg emotionele dag vol triggers rond mijn eigen kernwonde, en ervoer ik diepe helderheid. Ik was zo moe van het proberen uit te vogelen hoe de vork nu echt aan de steel zat met definitie versus openheid en besloot het los te laten. En die ochtend zag ik het: van zodra je je hecht aan de body graph of een interpretatie ervan, wordt het een kaart van het niet-zelf. Alle puzzelstukjes vielen op z’n plek.

Als je je hecht aan je definitie: niet-zelf.
Als je je hecht aan je openheid: niet-zelf.
Als je je hecht aan je Type: niet-zelf.
Als je je hecht aan je profiel: niet-zelf.
En ga zo maar door.

Het antwoord zit niet in de body graph en wat daar ingekleurd is of niet; het antwoord zit in onze gehechtheid aan die concepten, ideeën, interpretaties en hoe dat dan in de ervaring zou moeten zijn, in hoe “ik” ben tegenover “jij”, of “zij” tegenover “wij”, etc.

Dit is de illusie. Dit is waar Human Design net helderheid in wil brengen: dat dit alles een gehechtheid aan illusie is die ervoor zorgt dat we alleen maar meer verwarring ervaren, alleen maar dieper in de illusie zakken en er dus ook nog meer in vastraken.

Passagiersbewustzijn

Als je de body graph aanneemt voor “waar”, dan versterk je de maya, in plaats van dat je de maya doorziet. Passagiersbewustzijn gaat net over onthechting, uitzoomen tot in het bewustzijn achter dit leven en de maya doorzien. Passagiersbewustzijn gaat over zakken in wie je werkelijk bent, terwijl de body graph of jouw design net de illusie is van wie je bent.

Wie je werkelijk bent, kan je niet in een body graph of design vervatten, niet in woorden, taal, structuren, concepten, interpretaties, systemen en afgelijnde ervaringen. De ervaring spreekt voor zich als je loskomt van je gehechtheid aan het benoemen van dingen om controle te voelen. De ervaring spreekt voor zich als je simpelweg met je aandacht bij de ervaring blijft, voorbij de drang om te benoemen, te beoordelen of te categoriseren.

De body graph is een valkuil. Het systeem is een valkuil.
Tenminste, als je je eigen gehechtheid eraan niet onderzoekt en ziet.

De chart is een snapshot van hoe energie door het lichaam stroomt op het moment van geboorte (en die 88 graden op de zonneboog terugkerend vanaf geboorte). Het is slechts het design van jouw vormbewustzijn (de tijdelijke vorm waarmee jouw bewustzijn wordt samengebracht) voor deze specifieke incarnatie.

Het doel is niet “je design leven”, maar jezelf onthechten van het idee dat “jij dit bent” of dat je daar iets mee moet doen. Het design leeft immers zichzelf. Jij hebt daar helemaal niets mee te doen, laat staan controle over. Dat is net de illusie: dat er iets bestaat waar jij iets mee zou moeten doen omdat het anders niet loopt zoals het al loopt, of omdat zonder jouw inmenging of jouw begrip, dat design niet kan doen wat het al doet.

Het enige experiment in Human Design gaat simpelweg over de mind die zich bewust kan worden van hoe dit vormbewustzijn van nature werkt. Maar het vormbewustzijn is een illusie. Het is simpelweg het voertuig dat jou van punt A (geboorte) naar punt B (dood) brengt op een specifiek pad binnen die illusie, meer niet. En die illusie heeft schijnbaar een soort evolutionair doel waar we alleen maar naar te raden hebben. Niemand die dit echt weet.

We hebben alle 64 poorten

En dan keer ik terug naar wat ik in het vorige podcastseizoen al had aangehaald, waar Richard Rudd met de Gene Keys (als antwoord op wat hij voelde dat verloren ging in Human Design) ook steeds opnieuw naar verwijst: alle 64 poorten zijn in ons aanwezig. Ze zijn niet afwezig of leeg. Ze zitten allemaal gecodeerd in ons DNA, want ze zijn de bouwstenen van de menselijke ervaring in deze maya, deze illusie. Haal één bouwsteen eruit en het hele ding stort in elkaar.

Er bestaat niet zoiets als een “gedefinieerd kanaal” of een “ongedefinieerd centrum”. Definitie is net wat ons doet hechten aan de illusie van afgescheidenheid, in plaats van erdoorheen te prikken en te zien wie we werkelijk zijn. Het woord “definitie” werpt de illusie op dat er iets is om onszelf mee te definiëren of identificeren, en het woord “ongedefinieerd” of “open” wekt de illusie dat iets er niet is, dat iets afwezig of leeg is. Het is ontzettend misleidend.

Ik raak er steeds meer van overtuigd dat The Voice Ra enkel design liet zien als een soort representatie van hoe levensvormen, waaronder de mens, gebouwd zijn om te functioneren binnen de illusie en binnen het grotere programma dat aan het werk is. Ra zei zelf dat The Voice geen namen noemde of interpretaties gaf. The Voice liet simpelweg de synthese zien, meer niet. En The Voice liet dat zien voor verschillende levensvormen, van eencelligen en planten tot zoogdieren en mensen.

Het zijn Ra zelf en diens studenten die de body graph zijn beginnen te interpreteren en te labelen. Ra was een meester in het geven van namen aan verschillende elementen en structuren; het zat letterlijk in zijn design met poort 62. Maar het probleem is dat dat misschien net de valkuil werd. Ook Ra raakte gehecht aan zijn design en zijn Manifestor-type en aan het uitwerken van het Human Design-systeem om het uiteindelijk als een soort nalatenschap in de vorm van een verdienmodel door te geven aan zijn familie, vanuit een gehechtheid om hen van alle nodige resources te voorzien voordat hij stierf. Heel erg menselijk natuurlijk. Hoe zou je zelf zijn?

In dit hele verhaal zagen we een mens aan het werk. Niet The Voice. Niet een “verlicht” iemand. Een mens met een uniek filter en een passie voor benoemen, verhalen vertellen en zijn stempel ergens op drukken. Zolang hij gehecht was aan zijn design en zijn design voor waar aanzag, werd hij erdoor verblind. Net zoals ieder ander. Maar in de context van onze menselijke evolutie was hij allicht de geknipte man om het systeem in de wereld te zetten voor de tijdsgeest van dat moment, binnen het collectieve en individuele bewustzijn van dat moment.

Echter, voor het vervolg van deze aflevering wil ik hier niet mee besluiten, maar verder gaan op het idee dat we door alles te categoriseren en te benoemen, de illusie van afgescheidenheid dus net versterken. Die illusie van afgescheidenheid creëert het lijden, opdat we zouden leren dat gehechtheid aan de illusie zelf de oorzaak daarvan is.

Lijden is Genade

Blijkbaar hebben we in deze maya lijden als drijfveer om te leren. Dat is wat de Boeddha ons reeds heeft laten zien. Christus liet ons zien dat de illusie van afgescheidenheid slechts een illusie is: wie een ander pijn doet, doet zichzelf pijn. Wie een ander uitsluit, sluit zichzelf uit. Hij wou ons laten zien wie God is die in ons allen leeft, wie wij wérkelijk zijn voorbij ons beperkte vermogen om als mens lief te hebben. Hij wou ons laten zien dat de enige waarheid Liefde is. Maar de mensheid was nog niet klaar om de boodschap te begrijpen. Hij en Boeddha en anderen plantten noodzakelijke zaadjes voor een latere evolutionaire groei en hopelijk ook bloei.

We doen elkaar pijn omdat we gehecht zijn aan de illusie van afgescheidenheid. In de illusie ervaren we zoiets als schaarste, omdat we denken dat we iets kunnen hebben en iets niet kunnen hebben. En dat creëert lijden in de vorm van verlangen naar wat we niet hebben, waardoor we niet zien wat er is, waardoor we niet in het moment leven, maar in ons hoofd, in mentale werelden die ons wegbrengen van ons leven in het moment en van de verbinding met onszelf.

Het creëert lijden in de vorm van narcisme en entitlement, van jaloezie over wat de ander heeft, van angst voor verlies van wat we hebben, of stress om het vast te houden. We leven van de ene dopamine-hit naar de andere. Het creëert lijden in de vorm van schijnbaar afgesneden worden van de bron, van onze innerlijke kern en van een gevoel van overvloed en inherente veiligheid.

Zolang mensen zichzelf niet weerspiegeld zien in de ander of de ander in zichzelf, creëren we lijden. En lijden is er om een reden. Suffering is Grace is zo’n uitspraak uit de Gene Keys om ons eraan te herinneren dat het lijden een doel dient: namelijk om te begrijpen dat lijden de sleutel is tot alles. Het bevat alle antwoorden die we altijd al hebben willen weten; antwoorden die we buiten onszelf zoeken omdat we bang zijn om ons eigen lijden onder de loep te nemen, want we zijn bang voor de pijn die daaronder ligt. Die pijn voelt zo existentieel dat, als we ze zouden toelaten, onze illusies niet langer kunnen blijven bestaan. Er is maar één weg, lijkt het: doorheen het lijden onszelf eerlijk leren zien.

De body graph als niet-zelf

Human Design gaat niet over “je design leven” (want dat doe je al, ongeacht hoe je erin staat), maar over je eigen gehechtheid onderzoeken en durven aankijken. Human Design gaat niet over een Type leven en een Strategie volgen, maar over jezelf herinneren dat je hier bent om het volledige spectrum van wat het is om mens te zijn te integreren: alle 64 hexagramthema’s, alle 64 bouwstenen.

Van zodra je je identificeert met een element uit je chart, van zodra je gehecht raakt aan “jouw design”, dan ben je reeds in strijd met de waarheid van wie je bent en wat dit leven is. Dan ben je jezelf verder aan het fragmenteren en versterk je net de maya, de illusie, waardoor je niet meer helder ziet, maar er dieper in verstrikt raakt. Daardoor wordt het lijden alleen maar groter, want het programma bestaat erin om dichter bij de waarheid te komen, niet verder ervan af.

Ik weet niet wat precies Ra’s bedoeling was, maar de hints zitten overal verweven in het systeem, alleen is het niet evident om ze te zien, zeker niet aan het begin van het experiment. De body graph is niet het “ware zelf”, maar het niet-zelf. De body graph is de illusie — en dat is iets wat Ra meermaals letterlijk heeft gezegd. Die woorden zijn er al van in het begin: in de Living Your Design-cursus. Als je de juiste analist beet hebt, dan hoor je dit allicht ook al tijdens jouw Foundation Reading.

Iets wat een illusie is, kan nooit een “ware zelf” zijn. Het is het niet-zelf of het valse zelf. Het is het zelf waarvan we denken dat het echt is, maar het is een illusie. Het is wat doorzien moet worden, niet versterkt.

Het enige waar “je design leven” toe leidt, is dat je gewoon een betere slaaf van de maya wordt, dat je een betere speler wordt in de maya. En dat is waar Ra naar verwees met zijn nogal nihilistische uitspraak: “Sit back, relax, and enjoy the ride,” alsof er verder niets te doen is. Geen groter doel of plan. Want binnen ca. 1300 jaar gaat alles toch naar de vaantjes, dus zei Ra: “Enjoy what’s left.” 

Maar dat is Ra zijn visie, doorheen zijn unieke filter. Dat is niet per se wat er gebeurt. Net zoals zijn nogal apocalyptische kijk op wat er gebeurt na 2027, inclusief de geboorte van de Raves. Dat is Ra zijn visie, doorheen zijn unieke filter. Meer niet.
Hij zei dan wel dat er niets te doen valt, maar toch kwam hij op de proppen met allerlei strategieën om te volgen. De ironie.

Waar Richard Rudd echter naar verwijst, als antwoord op Ra’s nihilistische aanpak, is dat er iets veel groters aan het werk is dan puur overleven of proberen te thriven in de maya. Gedijen in de maya is natuurlijk fijn, als we dat kunnen, maar het is een zeer egoïstisch, egocentrisch doel. Dat was erg typisch voor de Schaduw van de filter van Ra’s design, dat volledig individueel “gedefinieerd” was. Maar design is de illusie. Design is simpelweg hoe we bedraad zijn binnen de illusie, maar het is niet wie we werkelijk zijn. Puur “je design leven” is dus eigenlijk zeggen dat je gewoon wil profiteren van de maya terwijl je ‘m tegelijkertijd ook versterkt, meer niet. Hoe kan dat ooit integer en dienstbaar zijn?

Niettemin, Ra sprak ook over “no choice,” geen keuze. Het is niet zo dat we zomaar boven de maya uit kunnen stijgen of de maya naar onze hand zetten om er wel iets dienstbaars mee te doen. De maya is er voor een reden, net zoals ons design er ook is met een reden, en die redenen ontdekken we alleen als we het aangaan, als we heel diep gaan luisteren naar de signalen, onze lichaamsintelligentie en de synchroniciteit gaan opmerken in ons leven. En daarvoor moeten we wel eerst durven incarneren, in dat lichaam, met dit bewustzijn, maar ook met de aandacht op iets groters dan dat vormbewustzijn alleen.

Pauzeren, pivoteren, integreren

En Ra gaf zelf ook vele hints. Hij noemde zichzelf een trickster en een black magician, om te beginnen. Hij eindigde elke communicatie met “love yourself.” Hij sprak ook over het transcenderen van je design, dat het design leven dus geen eindpunt is. Maar die boodschappen en hints raakten steeds meer bedolven onder complexiteit, naamgevingen, interpretaties, strategieën en shortcuts voor wie het niet goed begrepen had maar toch wou deelnemen.

“Je design leven” is een eerste stap binnen de illusie om jouw bewustzijn te oriënteren op iets nieuws, iets anders dan je gewoon bent, weg van de automatische piloot, om bewustzijn te brengen waar het tot nog toe ontbrak. Dat is ook de enige waarde van de elementen die Ra toevoegde en die uiteindelijk hét fundament werden van het huidige systeem: Volg je Strategie en eer je Autoriteit. Oftewel, Aura-type en Innerlijke Autoriteit.

Maar dit worden al heel snel nieuwe valkuilen als je je eraan hecht, als je werkelijk denkt dat het doel “mijn design leven” is, of “mijn Strategie en Autoriteit uitleven”. Dat is niet het doel. Dat is slechts een minuscule eerste stap om je bewustzijn te onderbreken in die automatische piloot en iets wakker te proberen maken in jezelf. Ditzelfde principe wordt in de Gene Keys “pauzeren” genoemd.

Dit is pas de allereerste mini-stap naar het échte werk. Het écht werk is de maya doorzien, de illusie van je eigen design doorzien, en de werkelijkheid die daarachter ligt contempleren door jezelf, jouw mind, jouw gedrag, jouw keuzes, jouw ervaring en jouw interacties met de wereld om je heen aandachtsgericht te observeren. Zien voor wat het is: een illusie. Een illusie waar we elke dag op vele momenten helemaal in opgaan, om ons dan weer even te herinneren dat het een illusie is. Dat is het begin van het proces van onthechten, dat in Human Design “deconditioneren” wordt genoemd en in Gene Keys “pivoteren” wordt genoemd.

Er ontstaat een kans dat iets verschuift. Maar die verschuiving, of pivot, of de ervaring van onthechten of deconditioneren, dat is net waar onze grootste angst ligt: dat we zouden gaan ontdekken dat alles waar we in geloofd hebben en steeds opnieuw hebben bekrachtigd, een illusie is. Niet echt. Een onwaarheid. Een dwaling. Dat we dus spreekwoordelijk door de mand vallen en iedereen dat zal zien. Pure horror voor de mind en het ego. Daarom willen we het koste wat kost voorkomen.

De mutatie

We lijden liever intens dan dat we op dit punt van eerlijkheid komen met onszelf en het leven dat we ervaren. En dus blijven we lijden in stand houden op allerlei manieren, wat we de Schaduw noemen in Gene Keys, of “de niet-zelf geconditioneerde mind” in Human Design, om maar te kunnen vasthouden aan dat gevoel dat het echt is, dat we onszelf niet voor de gek houden. Onze hele samenleving is immers gebouwd op illusies en gedachtenconstructies die geen stand zouden houden als we er echt eerlijk naar zouden durven kijken, vanuit onze innerlijke integriteit.

De samenleving is gestoeld op het idee dat er orde in de chaos moet worden geschept opdat het leefbaar zou zijn. Dat is de beweging waar we al meer dan 400 jaar in leven en die het fundament is waarop we al onze systemen hebben gebouwd. Maar dat is niet wat nog stand kan houden in de toekomst. Die wereld is in verval. En met elke steen die afbrokkelt, worden we uitgedaagd om het fundament in onszelf te vinden en herop te bouwen, zonder die externe afhankelijkheid.

De mate waarin we vluchten, afleiding zoeken, hele mentale constructies in ons hoofd opzetten, verhalen verzinnen, etc., is allicht nog nooit zo hoog geweest als nu. En heel veel mensen voelen dat dit niet meer in stand te houden is. Ons lichaam breekt letterlijk onder het gewicht hiervan. Eigenlijk is het onvermijdelijke al een tijdje ingezet en zien we nu de laatste wanhopige bewegingen van een oude wereld die nog probeert naar adem te snakken, voordat het voorgoed gesmoord wordt. De wereld ervaart momenteel een stervensproces. Veel mensen voelen dit in hun systeem als een soort verdoken rouwproces. En veel mensen voelen zich daarin ook intens eenzaam.

Er is een hele sterke angstbeweging aan de gang die aan de illusie wil blijven vasthouden in de hoop dat we het niet moeten aangaan. Maar het is tevergeefs: de afbraak en ontmanteling zijn al lang aan de gang. En het gaat ons steeds meer kosten als we toch proberen vasthouden aan de illusie. Het gaat momenteel nog relatief traag — alhoewel — zodat we voelen dat vasthouden nog enigszins kan, maar de gevolgen hiervan en de diepte van ons lijden worden steeds groter, gewichtiger en onhoudbaar.

De mens is de variabele, onzekere factor, omwille van het unieke vormbewustzijn dat geen enkel ander levend wezen in deze maya heeft (waar we op dit moment weet van hebben). De Raves die Ra voorspelde zijn geen misvormde, hulpeloze wezens die onbegrijpelijk zullen zijn voor ons als mens. Ze zijn de logische, natuurlijke evolutie van de mutatie die we nu doormaken. Die mutatie is gecreëerd door ons bewustzijn en is dus niet willekeurig. Bewustzijn leert uit ervaring, ook als de mens patronen blijft herhalen. Bewustzijn evolueert. 

Als je naar The Telepathy Tapes luistert, dan weet je dat Ra’s visie heel beperkt was. Het was wat Ra kon zien in zijn tijdsgeest met het bewustzijn dat hij toen had. Het past perfect bij het design waarmee hij zijn incarnatie leefde, maar het is niet de gehele waarheid. Wat ik zie in mijn tijdsgeest met mijn huidige bewustzijn via mijn unieke filter is dat Raves al aanwezig zijn, maar niet in de mutatie waar Ra over sprak. Ze zijn al aanwezig als potentieel in de mensen die in The Telepathy Tapes aan bod komen. En ze worden al ondersteund door moeders, verzorgers, leraren, etc., die met hen in aanraking zijn gekomen, die geboren zijn om deel uit te maken van die beweging.

Wat de mensen uit The Telepathy Tapes laten zien, is het potentieel dat in elk van ons leeft, maar nog niet collectief tot uitdrukking is gekomen. Het zijn de bouwstenen die nog niet ten volle zijn benut, maar nog deels slapend liggen opgeslagen in ons DNA.

In elke tijdsgeest zijn er pioniers die de mutatie in beweging zetten. Alles heeft geleid tot dit punt. Iedereen heeft daar, zonder enige uitzondering, aan meegewerkt, ook al zijn we ons daar niet (altijd) van bewust. En dat hoeft ook niet: zoals ik al zei, het design leeft zichzelf; het volgt het grotere programma probleemloos, ongeacht wat de mind denkt of doet, ongeacht wat wij daarover denken of daaraan willen doen.

Niet onze gedachten maar bewustzijn manifesteert

We denken dat we controle hebben op een mentaal niveau, maar dat hebben we niet. Het is niet de mind die de realiteit manifesteert; de mind is simpelweg het mechanisme dat de realiteit waarneemt en dus een perceptie van de realiteit hanteert. Het herschrijft als het ware die perceptie op basis van diens eigen overtuigingen, diens eigen gehechtheid aan concepten, ideeën, dromen, verlangens, etc. van wat het denkt dat realiteit is.

Wat deze illusie manifesteert, is bewustzijn. Daar waar bewustzijn is, zijn er verandering, groei, evolutie en transformatie. Het is de mate van bewustzijn, écht aandachtsgericht bewustzijn zonder oordeel of mentaal verhaal, die ervoor zorgt dat de realiteit is wat het is. En dat is geen individueel pad, maar een collectief traject. Eén persoon verandert niet de realiteit van deze maya, maar wel alle mensen samen.

Daarom is het zo belangrijk dat we elke persoon meenemen in het verhaal. En dat zullen de Raves ons ook laten zien — dat doen de mensen die in The Telepathy Tapes aan bod komen al: ze laten ons zien dat NIETS is wat het lijkt en hoe meer we gehecht zijn aan onze perceptie van wat dit is, hoe minder we zien, hoe meer verblind en verstrikt we raken, wat dan weer intens lijden veroorzaakt opdat we “wakker” worden. 

The Raves zullen ons laten zien hoe groot die illusie van afgescheidenheid is. Raves zijn niet hier om die illusie te versterken, maar om die net te ontmantelen. Ze leven vanuit een verbonden bewustzijn, niet vanuit afgescheidenheid. We komen dus stilaan op een punt in onze menselijke evolutie, lijkt het, dat er wezens kunnen geboren worden die een stap verder gaan dan waar de mens ooit is geweest.

Human Design is geen kaart om jezelf te onderscheiden van de ander. Het is geen “Science of Differentiation.” Er hoeft niets gedifferentieerd te worden, wel geïntegreerd. Differentiëren is net de valkuil. Het is de fragmentatie als je daar de focus op legt. De focus dient op integreren te liggen, wat het tegenovergestelde is van fragmenteren. We ZIJN al gedifferentieerd simpelweg omdat we in vormbewustzijn zijn geboren. De differentiatie zit in het design dat we op elk moment leven, ook als we denken dat we het niet leven. Maar we ervaren die uniciteit gefragmenteerd. Dáár ligt het probleem.

Als we proberen te differentiëren door ons Type, profiel, definitie, etc. te leven, dan fragmenteren we alleen verder. Het creëert gehechtheid aan een nieuwe persona: die van de body graph. Zo raken mensen steeds meer en meer verstrikt in het Human Design Systeem, wat je dus vaak ziet bij mensen die al meer dan 20 jaar “in het experiment” zitten en zo verknocht zijn geraakt aan design dat ze letterlijk niet meer kunnen functioneren zonder alles doorheen die bril te bekijken. Hun hele wereld en perceptie zijn erop gebouwd, wat ook fragmentatie veroorzaakt met de wereld om hen heen, die steeds verder van hen verwijderd raakt. En zo ontstaat ook een soort narcistisch entitlement-gedrag of elitisme dat ik zie bij sommige Human Design-leraren.

De heldenreis

Human Design is een kaart van het niet-zelf en laat de illusie zien. De illusie die we enerzijds hebben te accepteren en te omarmen (want vanuit de mind kunnen we die niet veranderen), en anderzijds hebben te observeren, zodat we ons bewust kunnen worden van wat die illusie is en ze leren doorprikken.

De illusie doorprikken is bovendien geen mentale opdracht. Door je door de illusie heen te proberen denken, verstevig je ‘m net. Het heeft dus geen zin om te denken “dit is een illusie” en ervan uit te gaan dat, simpelweg doordat je het denkt te zien, je er dan geen deel meer van uitmaakt of erboven staat. In tegendeel, de mind is deel van de illusie. Jouw gedachten zijn deel van de illusie. Idem voor je denkprocessen en de processen van je eigen lichaam, de vorm waar de mind deel van is. De vorm heeft een brein dat fungeert als filter, en die filter, dat is de mind. 

De opdracht ligt veel dieper, op bewustzijnsniveau. En daar komen we alleen als we loskomen van de gehechtheid aan de mind, onze mentale verhalen, ons vakjesdenken en de overtuiging dat we een bepaald design zijn met een Type, Strategie en Autoriteit. Dat is slechts de ingang tot iets veel diepers, maar voor de meeste mensen wordt het net de gevangenis en de versterking van de illusie, omdat ze het gebruiken als een identificatiesysteem en eraan gehecht raken. M.a.w., ze creëren gewoon een nieuwe illusie binnen de illusie, iets wat ze zichzelf toeëigenen, een persona om te verdedigen, alsof het iets echt is. En ze noemen het “mijn design”.

Passagiersbewustzijn is waar we naartoe moeten, vanuit een diep vertrouwen dat het design doet wat het moet doen en de mind simpelweg als filter fungeert, meer niet. Geen van die dingen is wie we zijn. Het is slechts wat ons in de illusie houdt, zodat we überhaupt zoiets als “een leven” kunnen ervaren. Door ons design te accepteren, door de werking van de mind te doorzien, leren we dat er iets achter deze illusionaire concepten bestaat. Daar ligt het antwoord op al onze vragen. Maar om daar te komen moeten we moedig werk doen.

Om daar te komen moeten we door onze eigen illusies heen prikken, oftewel, de heldenreis aangaan. En dat is voor de meeste mensen ontzettend pijnlijk, vaak ondraaglijk en daardoor ook intens beangstigend. Het is zo pijnlijk als tot in de diepte beseffen, tot in elke cel van je lichaam voelen, dat jouw eigen moeder menselijk was en dus nooit de liefde kon geven die jij eigenlijk verdiende. Dat is intens pijnlijk. We voelen het tot in elke vezel van ons lijf als we die pijn durven toe te laten, de illusie zien voor wat het is: een onmogelijke droom. En daardoor hebben we al die overlevingsmechanismen om net die pijn uit de weg te gaan, want ooit was die levensbedreigend, toen we nog kind waren en afhankelijk waren van onze moeder voor overleving. 

En toch moet ieder kind uiteindelijk die reis aangaan. Het is een essentieel deel van het volwassenwordingsproces. Als je echter om je heen kijkt, dan zie je dat de meeste mensen nooit echt volwassen worden. Het is dan ook deel van de mutatie dat we evolueren naar een emotioneel volwassen bewustzijn, waarin het Solar Plexuscentrum niet langer als motorcentrum voor emotionele reactiviteit fungeert, maar een puur bewustzijnscentrum wordt. Dat is wat de Raves ons zullen laten zien. Dat is de beweging die nu al zichtbaar is via wat Kay rapporteert en vertelt in haar Telepathy Tapes-podcast.

De reis van onthechting en deconditionering vraagt dat we wijs worden in onze emotionele intelligentie, dat we leren onszelf op te voeden met de liefde die we gemist hebben in onze kindertijd, om alsnog de afgesplitste delen van onszelf te kunnen integreren. Delen die we afgesplitst hebben omdat de waarheid op dat moment te levensbedreigend was. 

Door de illusies van onze eigen mind te doorprikken, door de overlevingsstrategieën die we hebben ontwikkeld te zien voor wat ze zijn, kunnen we onszelf de kernwonde alsnog toelaten te voelen en onze heelheid omarmen. Dit is niet alleen wat tot diepe, individuele transformatie leidt; het leidt ook tot een volledig nieuwe manier van jezelf verhouden tot de ander, waardoor je ook alle illusies in jouw relaties en met de wereld om je heen doorprikt. En dat is wat ook zorgt voor helderheid in de maya, waardoor de maya zelf heel poreus wordt. De maya wordt dan als het ware getransformeerd van binnenuit. En dan wordt nagenoeg ALLES mogelijk.

De dans van de Schaduw en de Gave

Een Type of Strategie gaat jou niet redden van het proces dat op je ligt te wachten. Een Autoriteit volgen evenmin. Dit zijn slechts concepten die jou willen oriënteren op dit moedige pad. Maar omdat we als mensheid zo’n lage tolerantie hebben voor innerlijke pijn, zijn het voor de meeste mensen gewoon weer nieuwe gehechtheden geworden om weg te sturen van dat moedige pad. Het zijn puur afleidingen geworden en een nieuw welles-nietesspelletje, met alle machtsvertoon dat daarbij hoort. Een nieuwe ego-constructie om de waarheid uit de weg te gaan en de illusie te versterken, in de hoop alsnog een manier te vinden om het proces te kunnen omzeilen of vermijden.

Iedereen moet door dit proces, maar ieder heeft hierin een unieke timing. En die timing is niet gebonden aan één leven. Deze timing is gebonden aan een hele resem levens. We leven vele designs in incarnaties om dit pad te bewandelen. In elk leven zorgt ons design ervoor dat we bepaalde mensen tegenkomen in bepaalde omgevingen en dat we bepaalde ervaringen hebben, zodat we een stapje dichter bij de waarheid kunnen komen. De meeste levens brengen we al schoppend en schreeuwend door in de hoop alsnog te kunnen vermijden wat er van ons wordt gevraagd, en dat creëert intens lijden. Zo heeft elke tijdsperiode diens katalysatoren, oorlogen, trauma’s en collectieve schokbewegingen.

En het lijkt erop dat we nog nooit zo dicht bij de waarheid zijn geweest. Maar het blijft nog steeds onzeker. Als je om je heen kijkt, dan zie je heel veel wishful thinking van New Age-bewegingen over een collectief ontwaken. Ook dat kan weer een nieuwe valkuil zijn, een nieuwe gehechtheid die voor een nieuwe ronde aan lijden zorgt. Lijden door desillusie wanneer mensen heel veel tijd, energie en relaties opofferen voor een idee, een doctrine, een droom, en dan beseffen dat het antwoord niet daar ligt, maar ergens anders. Dat ergens anders is in de verbinding met zichzelf, niet daarbuiten of in de mind.

Elke gehechtheid zorgt voor nieuw lijden. Dat wil niet zeggen dat gehechtheid slecht is, maar dat iedereen zich op een pad bevindt waarin elk op diens unieke tempo leert doorheen lijden om te durven onthechten, om te durven aankijken wat aangekeken moet worden. Dit is het pad van Schaduw naar Siddhi via de Gave in de Schaduw, uit de Gene Keys, oftewel het pad van radicale acceptatie en zelfrealisatie.

De Gave is niet de bestemming. De Gave is slechts de andere kant van dezelfde medaille. Schaduw en Gave zijn één. Ze zijn deel van de illusie. Door beiden te zien voor wat ze zijn en ze voluit te omarmen, kunnen we fragmentatie transformeren naar integratie. Integratie is wat zorgt voor het ontsluiten van alle bouwstenen van ons DNA en wat dus ons Siddhi-potentieel verwezenlijkt.

De Schaduw en de Gave zijn twee kanten van het mentale veld: de een vertegenwoordigt de lagen van onszelf waarin we nog geen bewustzijn hebben ontwikkeld, de Schaduw, en de andere vertegenwoordigt het bewustzijn in de Schaduw, het potentieel dat de Schaduw ons brengt als we de Schaduw durven aankijken, accepteren, omarmen en dus integreren als even waardevolle delen van ons menszijn. Dankzij die integratie leren we de Siddhi te belichamen, beetje per beetje. De Siddhi is het potentieel van wie we werkelijk zijn, dat de dualiteit van Schaduw en Gave ver overstijgt. De Siddhi is de verwezenlijking van de Hemel op Aarde.

God

Integratie bereik je niet door de mind of door “je design te leven” alsof dat een mentale oefening is. Je bereikt het niet door Strategie en Autoriteit te volgen. Ra Uru Hu stopte bij het benoemen van wat in de Gene Keys als de Schaduw en de Gave wordt aangeduid, en dacht dat dat het was. Dan zat er volgens hem niets anders op dan gewoon achterover te leunen, te ontspannen en van de rit te genieten. Vanuit een soort fatalistisch denken: mijn design is simpelweg mijn design en daar kan ik verder niets aan doen. Klaar.

Maar dat is slechts het begin. En het is niet eens de oefening.
De oefening is net om het design zichzelf te laten leven (wat het sowieso doet, ongeacht jouw mentale oordeel daarover) en je focus te verleggen naar aandachtsgericht bewustzijn, naar met volle aandacht aanwezig te zijn in je eigen leven, voorbij systemen, labels, vakjes en mentale verhalen, en je bewust te worden van wat dat leven is: een illusie. En de illusie is er omdat we iets te leren hebben over vele levens heen. Wat dat precies is, dat weet niemand.

Dát is de oefening. En dat is het begin van iets veel groters wat van onmetelijke betekenis is, maar waar we met de mind niet bij kunnen komen. Dit kan je alleen voelen of ervaren tot in de diepste vezels van je lijf en beyond. Maar je kan het niet benoemen; je kan het niet vatten; en je kan het zeker niet controleren, manipuleren of hanteren, met welke strategie dan ook. Je kan je er simpelweg aan overgeven, meer niet.

En dan gebeurt er iets bijzonders. Dan gaat er iets dóór jou leven. Een soort bewustzijn of intelligentie dat veel groter is dan jezelf. In sommige tradities wordt dit God genoemd. Of Tao. Of Eenheidsbewustzijn. Datgene wat niet genoemd kan worden. Datgene waar de mind of ons menselijk denken niet bij kan komen. Het kan niet in woorden worden vervat. En toch is dat het méést waarachtige van alles. Het Enige dat bestaat. Er bestaat niets anders dan dit.

Human Design is slechts een van de vele menselijke tools die verwijzen naar deze waarheid. Maar de tool kan dus ook de valkuil worden. En de valkuil is het lijden dat we nodig blijken te hebben, elk voor onszelf, individueel en collectief, om dichter bij de waarheid te komen, de drive en brandstof die zorgen dat we blijven zoeken en proberen, het spanningsveld dat ons op de tip van onze tenen houdt, een soort levensdrang waar we niet makkelijk aan kunnen ontsnappen. Gelukkig maar.

Althans, dat is wat ik zie en dat is wat ik ervaar als ik naar mensen zoals Richard Rudd en andere spirituele leraren luister. En ik voel dat ook diep vanbinnen. Ook al schieten woorden tekort en zorgt taal ervoor dat we naast het doel schieten.

Er is geen shortcut naar die waarheid. Shortcuts bestaan alleen in de mind. De mind doet allerlei beloftes die deel zijn van de illusie en denkt dat het waar is. Dat is de valkuil. Dat is het spel van de maya. Dat is deel van het proces van gehechtheid en fragmentatie, naar integratie en helderheid.

De waarheid ligt ook niet buiten onszelf. Dat is ook de illusie. Het ligt niet in een systeem, een verhaal of een strategie. Het ligt in onszelf, in ons DNA omsloten. We zijn het alleen vergeten. Het is dus niet de bedoeling om te ascenderen, op te stijgen naar een of andere hemelse wereld of utopische dimensie, of een beweging te maken van een 3D-realiteit naar een 5D-realiteit, waarbij je dan het merendeel van de mensheid achter je laat.

Het is hier. In dit moment. Binnenin. In onszelf. Nergens anders.
En je hebt er niets voor nodig om het te vinden. Om het aan te gaan.
Het is beschikbaar voor iedereen, ongeacht wie je bent, wat je achtergrond is, jouw gender, seksuele voorkeur, huidskleur, status of intelligentiequotiënt.

Dus of je nu straatarm bent of schatrijk: de weg is dezelfde. Of je getrouwd bent en 5 kinderen hebt, of alleenstaand en 3 katten hebt: de weg is dezelfde. Of je lelijk of mooi bent, dik of dun bent, dom of slim bent, of welk label je er ook op plakt, woke of slaaf, het maakt niet uit: de weg is dezelfde. En iedereen kan er komen, zelfs de mensen van wie we denken dat ze het onmogelijk zouden kunnen. De weg is voor iedereen dezelfde en alhoewel we het elk voor onszelf bewandelen, zitten we er allemaal ook samen in, van de eerste tot de laatste mens, ooit geboren en die ooit nog geboren zal worden.

Liefde en richting

Dat er uitverkorenen zijn of mensen die deel uitmaken van een “4% van de 4%” is net de illusie, de dwaling, de afleiding die zorgt voor lijden waardoor we het alsnog zullen moeten aangaan. En het is ook geen kwestie van kwaad en gefrustreerd raken omdat je buurman of je collega of je schoonmoeder het niet wil aangaan — ook dat is een valkuil, een illusie. We gaan het allemaal aan — geen mens wordt vergeten door het programma want we zijn allemaal een unieke, onmisbare schakel in het geheel — maar ieder doet het in diens unieke timing via vele levens en zonder controle over hoe, of wie wel of niet mag.

Alleen dit kan waar zijn, want anders missen we zelfliefde (10) en liefde voor de mensheid (15), liefde voor het lichaam (46) en toegang tot Universele Liefde (25). Zonder deze bouwstenen is het immers niet mogelijk, want dan stort het allemaal in elkaar. Sterker nog, deze 4 poorten uit het G-centrum, deze vier bouwstenen uit het menselijke DNA, die dus gerepresenteerd worden als thema’s en archetypen van de Wijze uit de I Tjing, zijn zowat de meest essentiële waarop alles is gebouwd, de stof en zuurstof van deze maya, naast de vier poortwachters van de maya: richting (2), toekomst (7), heden (1) en verleden (13).

Dit zijn de 8 Sloten van de Globale Cycli die Ra beschreef, het weefsel waaruit de maya bestaat: liefde en richting. Alles is liefde en richting, en al wat rest zijn sleutels waarmee we de maya kunnen doorzien en daardoor overstijgen als collectief. Maar we kunnen het alleen overstijgen door de maya in z’n geheel te integreren: alle 64 hexagrammen, archetypen, DNA-bouwstenen, poorten en Gene Keys. Elk voor onszelf en daardoor als menselijk collectief. Wij ZIJN de sleutel tot het openen van de maya voor de grotere werkelijkheid. Ons design is simpelweg deel van de illusie. Zonder de maya is er immers geen leven en zonder design is er geen leven in de vorm.

Het 7-jarig experiment

Na 7 jaar in het experiment is dit mijn conclusie over Human Design. En tegelijkertijd ook mijn werk met Human Design.

In de eerste 3,5 jaar heb ik vooral een heroriëntatie ervaren van mijn bewustzijn, om vervolgens het deconditioneringsproces (of onthechtingsproces) aan te gaan. Eerst ervoer ik hechting aan een nieuwe persona, dat van een 5/1 emotionele Projector op het Kruis van Opschudding, om vervolgens via diep lijden door die hechting te leren wat er nodig was om het onthechtingsproces echt aan te gaan.

7 Jaar later en ik zie wat Ra bedoelde met: na 7 jaar sta je nog maar aan het begin. Dat is precies ook mijn ervaring op dit moment. Ik sta nog maar aan het begin. Die 7 jaar zijn helemaal niks in vergelijking met wat ik allicht al vele levens heb geleefd om op dit punt te komen. Maar in dit menselijk leven is het verdomd heel wat! Daar mag ik ook trots op zijn — het ego is er en mag er zijn in deze illusie, alleen hoef ik er niet aan gehecht te raken — maar wow, wat ik heb een intens en leerrijk proces doorgemaakt de afgelopen 7 jaar.

Mijn leven is letterlijk 180 graden gedraaid op alle vlakken. Niets is nog hetzelfde als 7 jaar geleden. Niet ik, niet mijn leven, niet mijn gehechtheden en niet de mensen die toen in mijn leven waren. Alles is veranderd. En het is gevaarlijk om dit toe te schrijven aan een systeem, want het systeem is niet wat dit doet; het leven heeft het gedaan, alsook mijn toewijding en het bewustzijn om het te blijven aangaan, ook doorheen mijn grootste angsten en mijn diepste pijn. En ook dat wordt ondersteund door mijn design.

Het design dat zichzelf leeft is precies ontworpen om de ervaring te hebben waarvoor het is ontworpen. Het bewustzijn dat we hebben is wat meereist met dit design en leert uit de ervaring. De body graph is simpelweg een zeer afgezwakte, vereenvoudigde, tweedimensionale weergave van het design op het traject van het leven, meer niet.

Alles wat het design nodig heeft is reeds aanwezig. Alles wat ons bewustzijn nodig heeft, is reeds aanwezig. De mind hoeft daar helemaal niets aan te veranderen of mee te doen. Het heeft niet eens die controle. Het fungeert puur als filter voor het bewustzijn dat deze ervaring kan aanschouwen. En als we onze gehechtheid aan de filter en wat er door de filter komt, loslaten, dan kunnen we eindelijk genoeg uitzoomen naar het bewustzijn erachter. Dat is de plek waar transformatie plaatsvindt. Dat is de enige werkelijke bekrachtigende, dienstbare, integere en duurzame manier om Human Design in te zetten, als je ’t mij vraagt.

Als ik me voorstel dat elk mens dit op dezelfde manier in dezelfde tijd binnen hetzelfde leven zou aangaan zoals ik het heb ervaren, dan zie ik alleen maar onmetelijk potentieel van iets wat ik me niet eens kan voorstellen. Maar de maya zou de maya niet zijn als het zo geprogrammeerd is dat we dit allemaal op onze eigen, unieke manier, in onze eigen, unieke timing aan moeten gaan, anders zou het spel heel snel zijn uitgespeeld. Wie weet hoeveel levens hieraan vooraf zijn gegaan, voor ik op dit punt ben gekomen. Wie weet hoeveel lijden ik heb ervaren om eindelijk steeds vaker voor onthechting te kiezen in plaats van vermijding en afleiding. Ik weet in elk geval dat het lijden in dit leven, in deze incarnatie, zeer intens is geweest, met net zoveel intense momenten van genade.

En mijn spel is nog niet uitgespeeld. Dit is simpelweg een moment van helderheid. Helderheid is niet genoeg. Het gaat ‘m net om het belichamen van deze helderheid. En daar ben ik nog lang niet. En ik ben reeds 46 jaar, dus ook deze incarnatie is eindig en voelt kort. En als ik om me heen kijk, dan denk ik: wow, werk voor de boeg! Dit is nog lang niet klaar!

Maar ik voel wel steeds meer een soort diepe eer dat ik deel mag uitmaken van dit verhaal en daarin een rol mag spelen die me toebedeeld is via mijn design. Dat design dat zichzelf leeft, ongeacht wat ik denk of doe, maar waar ik dus wel getuige van kan zijn. In een incarnatie waarin elk moment een uitnodiging is tot nóg meer helder bewustzijn. Elk moment weer opnieuw. Niets is verloren. Alles is deel van dat grotere programma.

Mededogen

Maar een van de mooiste geschenken is misschien wat ik daarbij voel, niet wat ik denk. Een gevoel van diep mededogen, dat ik allicht weer vergeet in een volgend moment van frustratie of pijn wanneer de volgende cyclus van lijden start omdat ik nog steeds van alles te leren heb en mijn rol in de maya nog niet is uitgespeeld. Een van de mooiste geschenken is het diepe mededogen dat ik voel, de onvoorwaardelijke liefde voor iedereen die hier deel van uitmaakt, ja, zelfs tot Trump, Poetin en weet ik veel wie er de boel schijnbaar om zeep probeert te helpen, toe. 

Het is een soort liefde en mededogen dat het aardse of menselijke idee van liefde overstijgt. Want ik besef ten volle wat deze karakters allemaal doen en uitspoken: het diepe lijden dat ze met hun gedrag veroorzaken bij zoveel mensen. Het een staat niet los van het ander. En ik voel daar ook heel veel bij. Soms wordt het echt ondraaglijk. En dan heb ik nog het privilege dat ik daar niet rechtstreeks de ontvanger van ben op dit moment.

Ook ik heb intens lijden gekend in mijn leven, al vanaf het moment van mijn conceptie, ook al besefte ik dat toen nog niet, want mijn bewustzijn had zich nog niet voldoende kunnen ontwikkelen in deze bewustzijnsvorm. Maar wow, het afzien is reëel. Het mag nooit ontkend worden. NOOIT!

Ik heb diep en intens lijden gezien in mijn omgeving, ook toen ik bijna kniediep in de modder stond in de vreselijke vluchtelingenkampen in Noord-Frankrijk, zo’n 10 jaar geleden. Ik heb zelf lijden veroorzaakt in de momenten waarop ik zo gehecht was aan mijn eigen ego en mentale verhalen en me daar amper bewust van was. Zoals die keer toen een vriend van mij werd bedrogen door zijn levenspartner en ik gewoon de andere kant opkeek, om dan 15 jaar later hetzelfde mee te maken met mijn eigen levenspartner en te zien hoe mijn hele vriendenkring me in de steek liet voor hun eigen comfort. Dat doet wat met een mens. (Ja, ik heb alsnog mijn verontschuldigingen aangeboden aan die vriend, ook al had ik hem al jaren niet meer gesproken. Het is nooit te laat.)

Er is geen ontkomen aan dit soort lijden, want we hebben dat niet in de hand. En toch merk ik dat in elk moment er ook een uitnodiging is om er bovenuit te stijgen en dus niet gehecht te zijn aan de slachtofferrol. Maar daar kom je niet door mentaal een keuze te maken of een oneliner te lanceren via een vluchtig Instagram-verhaal, alsof mensen, door het te lezen, er dan zo even uit-snappen en klaar.

Nee, je komt er net door het lijden ten volle te ervaren, te erkennen, te zien, te accepteren en te omarmen. Door aanwezig te zijn bij het lijden van anderen, met volle aandacht, niet wegkijkend. Pas met acceptatie en bewustzijn kan er iets ontstaan waardoor transformatie mogelijk is. En dat is een proces waarin we allemaal op een gegeven punt, hoe helder we het ook denken te zien, tot nederigheid worden gedwongen.

Mijn werk met Human Design

Wat ik hier allemaal vertel, is mijn helderheid in dit moment, gelinkt aan mijn ervaring met Human Design en het leven dat me gegeven is, doorheen het bewustzijn dat ik nu heb. Met deze helderheid, die ik hoop te kunnen blijven verfijnen, hoop ik mijn weg met Human Design verder te kunnen zetten. Human Design als tool voor onthechting, niet voor identificatie en verdere fragmentatie.

Dit zet me al behoorlijk apart van veel van mijn collega’s en zelfs van het merendeel van de officiële Human Design-instanties. Alleen al door mijn perspectief riskeer ik al mijn licentie en certificering kwijt te raken, omdat ik buiten de lijntjes ga kleuren van wat van me wordt verwacht als het gaat om een Living Your Design-gids te zijn, een Family Practice Specialist of Professional Analyst. Alleen al door de body graph een kaart van het niet-zelf te noemen, heb ik allicht al op een hoop tenen getrapt en heel wat verdienmodellen bedreigd.

En toch is dit wat ik nu voel en uitspreek: dit is wat Ra volgens mij initieel bedoelde of te zien heeft gekregen van The Voice, maar wat later werd gecompromitteerd door zijn eigen menselijke filter en alle andere filters waardoorheen het systeem verder is gekopieerd en geëvolueerd. Ik zie wat Richard Rudd probeert te doen en tegelijkertijd zie ik ook zijn eigen unieke filter daarin. En het blijft een oefening om ook bewust te blijven van mijn eigen unieke filter in dit hele verhaal.

Ik kan alleen maar mijn best doen om dit pad te blijven bewandelen en doorheen mijn unieke filter zoveel mogelijk vanuit integriteit en energetische zuiverheid te delen. Meer kan ik niet doen. Dit zijn nu eenmaal de regels van het spel binnen de tijdsgeest waarin de maya zich nu bevindt. Ook ik dans met vergeten en herinneren, met gehechtheid en onthechting, met verwarring en helderheid, net zoals iedereen. Ook ik oefen met mildheid, geduld en mededogen naar mezelf en naar anderen, net zoals iedereen. Ook ik leef in de maya om dit tot uitdrukking te brengen en ben net zoals iedereen gebonden aan de nog stevig voelende beperkingen van deze illusie — al worden ze steeds poreuzer; dat voel ik ook.

Dit hoort simpelweg bij de ervaring van het menszijn dat we met z’n allen van diepe fragmentatie naar volledige integratie aan het brengen zijn, van vormeloos naar vorm, van mentaal concept naar ware belichaming. Dat is de weg. En ik hoop die weg met de mensen die bij dit leven horen zo bewust mogelijk te bewandelen, vanuit integriteit en dienstbaarheid.
Bedankt alvast voor het vertrouwen.