Het begin van alles in Human Design is Strategie en Autoriteit, aldus Ra Uru Hu, de grondlegger. De meesten onder ons zijn het wel eens zat gehoord: Volg je Strategie en eer je Autoriteit. Alsof er niets anders is. En toch is daar dat hele systeem met al die complexiteit, details en diepte.

Ik luisterde onlangs naar een van de podcast afleveringen van mijn tantramentor, Chandra’s Bardo, over het transcenderen van persoonlijkheid en het onthechten van the mind.

De Bhan Tugh… een mooie naam voor een gebeurtenis die we beter kennen als de Oerknal of de Big Bang, nu ongeveer 15 miljard jaar geleden. In vele tradities gekend als “in den beginne was er een ei.”

Op 15 juni start ik mijn 7de jaar met Human Design. Dat is dan zogezegd het laatste jaar in die eerste 7-jarige cyclus. Vandaag ben ik dus de laatste maand van dat zesde jaar gestart.

In de afgelopen weken heb ik veel vragen gekregen naar aanleiding van mijn kritische reflecties op Human Design. Over Ra. Over de oorsprong. Over de wetenschappelijkheid van het systeem (of het gebrek daaraan). En vooral: over het gevaar van identificatie.

Ik zei al dat het niet lang zou duren voor je me terug zou horen, dus hier ben ik weer. Maar geen nood, na dit intense tweeluik neem ik even een pauze om aan nieuw materiaal te werken, dus dat geeft jou zeker voldoende tijd om deze twee grote happen te verwerken.

Gisteren stond ik op het punt om de handdoek in de ring te gooien.
De tweede keer dat ik op dat punt heb gestaan. De laatste keer was ergens eind 2020.

Een van de basisbegrippen in Human Design, zonder naar een lichaamsgrafiek te kijken, is het idee dat we bepaalde dingen niet kunnen veranderen aan onszelf en dat we over bepaalde dingen ook helemaal geen controle hebben.

Bon, kijk, Human Design kwam via ene Robert Alan Krakower in de wereld doorheen een ervaring dat we onmogelijk kunnen staven. Intussen reis ik al 6 jaar met Human Design, heb intensief geëxperimenteerd, diep gestudeerd (doe ik nog steeds) en dan kom ik op een punt dat ik ergens een lijn moet gaan trekken.

Voor Ra Uru Hu, de grondlegger van Human Design, Type, Strategie en Autoriteit toevoegde in 1997 en 1998, werkte men in Human Design met twee andere Types: een design “to do” en een design “to wait” (ook wel “to be” genoemd).

De meesten onder ons weten intussen de Type een toevoeging is geweest van Ra Uru Hu en het dus niet uit de oorspronkelijke Revelatie kwam. De oorspronkelijke Revelatie had plaats in januari 1987. Begin jaren ‘90 begon Ra het systeem actief door te geven. Pas in 1997 sprak hij voor het eerst over Type en Strategie.

Ik zat al een tijdje te kauwen op wat ik vandaag wil vertellen.
Het was nodig om eerst door mijn emotionele golf te gaan, want dit is geen makkelijk onderwerp. Ik neem namelijk best wel wat risico’s door me op deze manier uit te spreken. Anderzijds blijf ik natuurlijk wel een 5-lijn en een Cross of Upheaval. Zwijgen is niet altijd een optie.

De mind weet eigenlijk niet wat correctheid, of correct-zijn is.
De mind heeft een heleboel oordelen doch, over wat correct zou kunnen zijn of niet.
En zo beoordelen we niet alleen onze eigen ervaringen, maar ook onszelf, anderen en ervaringen van anderen.

Human Design is bedoeld als experiment.
“Het is geen geloofssysteem,” zei Ra Uru Hu, “Het vereist niet dat je ergens in gelooft. Het vereist niet dat je in mij gelooft. Het zijn geen verhalen. Het is geen filosofie. Het is een concrete routekaart naar de aard van het zijn. Het is een logische wijze waarmee we onszelf kunnen zien.”

Ik weet niet of jij het ook voelt of ziet, maar voor mij wordt het stilaan overduidelijk dat niet alleen het Human Design Systeem klopt, maar ook de voorspelling die The Voice en Ra deden omtrent de staat van de wereld en wat komen zal.

“Breathe life. Don’t challenge it,” zei Ra Uru Hu in een kort audio-fragment dat Mary Ann Winiger via haar nieuwsbrief stuurde.
Het gaat over zien wat je krijgt, vertelt hij ook.

Ik was afgelopen donderdag aanwezig op de eerste call van vijf calls van Mary Ann Winiger over en voor Projectors.

De laatste tijd zat ik weer erg in de twijfel rond de legitimiteit van Human Design. Ik merkte dat ik steeds maar weer afgeleid raakte door de details en hoe ik dan weer in mijn hoofd word getrokken, weg van mijn lichaam. Wat moet ik daarmee, denk ik dan? Wat draagt dit bij?

Ik wil vervolgens een verhaal delen over mijn ervaring met initiëren. Iets wat ik zogezegd als Projector zeker niet mag doen, zegt men. Eigenlijk is het een verhaal over Strategie en Autoriteit, maar dan anders dan verwacht.