Onlangs las ik de inleiding opnieuw van het Black Book van Ra Uru Hu, een van zijn eerste publicaties over Human Design.

“Human Design gaat over diversiteit en harmonie door synthese,” schreef hij. Een synthese van eeuwenoude en moderne wijsheidssystemen: het I Tjing (uit China), het chakrasysteem en maanastrologie (uit India), Arabische sterrenastrologie, de Kabbala, Westerse astrologie, natuurkunde, astronomie, biologisch en chemie.

“Al deze bronnen worden samengebracht,” aldus Ra, “zonder dat hun waarde of authenticiteit wordt ontkend.”

Later zou hij dan soms minachtend vertellen dat die “eeuwenoude systemen” 7-gecentreerde systemen waren die niet langer werken in het 9-gecentreerd leven van nu. Veel mensen vinden dat hij bovendien aan “cultural appropriation” deed: dat hij elementen uit andere tradities en minderheidsculturen adopteerde op een ongepaste manier.

Maar waar het mij om gaat is dat Human Design niet van Ra komt. Het is een transmissie van wat reeds aanwezig is in het collectieve mentale veld, in onze collectieve menselijke geschiedenis en cultuur ook, handig samengebracht in één systeem, zonder dat dat systeem de waarheid wil claimen. Het laat de waarheid net open voor onderzoek en introspectie. Althans, dat was de oorspronkelijke bedoeling, tot er ook — zoals bij zoveel van dit soort menselijke creaties — doctrine en dogma in sloop.

Niettemin blijft het een vernuft systeem waar ik zelfs in mijn meest kritische momenten Human Design nog steeds moet nageven hoe accuraat iets blijkt te zijn. Niet op een wetenschappelijke, empirische manier, maar in een persoonlijke, beleefde ervaring die dan plots een reeks elementen uit mijn chart genuanceerd weergeeft.

Zelfs na al mijn kritische noten uit mijn podcast blijft Human Design als een hardnekkige aanwezigheid terugkomen in mijn bewustzijn. Niet op een verslavende manier, zoals het vroeger soms wel was voor mijn mind die een bezigheid zocht, maar simpelweg omdat ik me het systeem zodanig eigen heb gemaakt dat ik het niet hoef te gebruiken, tot het vanzelf weer in mijn bewustzijn vershijnt, ongedwongen, doch zelfbevestigend.

De essentie van het systeem

Ik heb doorheen oude podcast-afleveringen al verteld hoe ik Human Design zie: wat het, in mijn ervaring, wel is, en wat het niet is. Ik wil nog eens een nieuwe poging wagen, nu in mijn 7de jaar experiment.

Human Design als systeem is een soort kader — een kaart, een wegwijzer, een deur naar iets dat veel dieper ligt dan het laat vermoeden: de mechaniek van hoe bewustzijn zicht verbindt met de menselijke vorm. Ook dit is precies wat Ra schreef in zijn vroege publicaties. Hij was er behoorlijk helder in dat het puur de mechanica weergeeft in een binaire vorm: bewustzijn in de menselijke vorm, oftewel vormbewustzijn.

Wat betekent dat?
Dat betekent dat Human Design een soort kaart is waarop we enerzijds kunnen aflezen hoe de vorm is bedoeld te opereren, en anderzijds hoe bewustzijn is gekoppeld aan die vorm. Elk lichaam heeft namelijk bewustzijn. Dat bewustzijn staat in principe los van het lichaam, maar dankzij het lichaam kan dit bewustzijn een menselijke ervaring hebben, schijnbaar afgescheiden van de rest (met een begrensd lichaam dus).

Er is nog een interessante component aan dat vormbewustzijn, namelijk: de mind. Elk lichaam bevat ook een mind. De mind is een aspect van het lichaam, dat fungeert als een soort filter waar doorheen bewustzijn een menselijke ervaring kan beleven. De mind is nodig opdat de menselijke ervaring draaglijk zou zijn. Zonder die mentale filter zouden we namelijk binnen de paar seconden dood neervallen van de stress, omdat we in elk moment doorheen ons lichaam onnoemlijk veel prikkels ervaren.

Zonder die mentale filter zouden we die hoeveelheid prikkels niet kunnen verwerken, namelijk. Maar de keerzijde aan die filter is natuurlijk dat we daardoor nooit het volledige plaatje hebben. De mind is beperkt in diens perspectief. Alleen door het bewustzijn wat los te koppelen van de mind, door identificatie met onze gedachten los te laten, kunnen we bewuster gaan spelen met de mind, waardoor we diens potentieel ten volle kunnen benutten, in plaats van dat we door de mind geleefd worden.

Net zoals het lichaam heeft ook de mind een soort “design”, een inprenting die ervoor zorgt dat de mind op een eerder voorspelbare manier opereert. Dat noemen we de Persoonlijkheid (Personality), terwijl de inprenting van het lichaam met diens processen weergegeven wordt in het Design. Elk vertegenwoordigen ze één kant van het binair. Samen vormen ze het vormprincipe dat weergegeven wordt door beide kanten samen te brengen in één grafiek: de body graph met diens definitie en openheid.

Niet wie je bent

Maar nu komt het fascinerende stuk van Human Design.
De chart, die body graph, beschrijft niet wie je bent. Het ongelukkige woord “Persoonlijkheid” heeft niets te maken met je karakter en verwijst ook niet naar Human Design als een soort persoonlijkheidstest of identiteit die je jezelf dan moet aanmeten. Het gaat puur over hoe je functioneert, op mechanisch vlak.

Wie je bent is veel groter dan alleen mechanica. En zelfs de mechanica kunnen we onmogelijk weergeven in een 2-dimensionele grafiek. De chart is dus een zeer beperkte, veralgemeende, afgezwakte weergave, of beter: een wegwijzer of kaart naar de ervaring van wat die mechanica is. En dit is het stuk dat heel vaak door mensen niet zo goed wordt begrepen.

Veel mensen denken dat de chart weergeeft wie je bent en dat het dus een kwestie is van dat “te gaan leven”. Ze gaan dus zichzelf vergelijken met wat ze zien in hun chart. (Of anderen vergelijken met wat ze zien in diens chart.) En zo komen we tot alweer een nieuw persona, een ego-constructie, waar doorheen we proberen controle te krijgen over ons leven, waar doorheen we onszelf, het leven, de ander proberen te “managen”.

Human Design, echter, gaat net over jezelf onthechten van persona en ego-structuren en jezelf weer te herinneren wie je werkelijk bent: het bewustzijn achter de vorm en de mind, maar niet de vorm en de mind zelf. Jouw lichaam (de vorm) en jouw mind zijn niet eens van jou: het is slechts het middel waarmee je überhaupt een menselijk leven kan hebben en de filter die zorgt dat je dat leven kan ervaren.

Zonder lichaam = geen leven.
Zonder de mind = geen ervaring van het leven.
Want dan is er alleen bewustzijn zonder incarnatie. Dan is er geen “jij” die denkt een “ik” te zijn.

De chart kan dus niet weergeven wie jij werkelijk bent: het kan alleen weergeven hoe de vorm en de mind bedoeld zijn te opereren op een mechanisch niveau en dit in een zeer beperkte mate, gezien de chart iets doods is, levenloos, terwijl jouw lichaam en mind springlevend zijn.

De chart kan dus niet weergeven wie je bent, maar het kan wel in jezelf blootleggen wat altijd al waar is geweest over jou, zodat je daar je bewustzijn op kan richten.

De maya

Oorspronkelijk zei Ra dan ook dat Human Design de illusie onthult — de maya — waarin we leven. En dat het doel van Human Design is om die illusie te doorzien. Want doordat we zo geïdentificeerd zijn met de illusie en die voor waar aannemen, zijn we vergeten we we werkelijk zijn. We worden dan geleefd door de maya, in plaats van dat we leven in de maya.

Maya is een woord uit het Sanskriet dat “illusie”, “magie” of “de vorm” betekent. Het verwijst naar de theorie dat een kosmische kracht een schijnbaar op fenomenen gebaseerde wereld creëert die tijdelijk is, maar niet de ultieme realiteit is. Dankzij de maya verschijnt de unieke, onverdeelde waarheid (Brahma) als een diverse, verdeelde en gelimiteerde realiteit.

Dankzij de maya kunnen we wat normaal eenheidsbewustzijn is, vormeloos, ervaren als schijnbaar afgescheiden vormen. Dat is de tijdelijke realiteit waarin we incarneren. Deze tijdelijke realiteit is dus door een soort sluier afgescheiden van de waarheid: namelijk dat alles één is en uit energie bestaat. Na de dood keren we terug naar die vormeloze eenheid, het al-bewustzijn, om daarna volgens vele tradities, opnieuw in een schijnbaar afgescheiden vorm te incarneren. En dat zouden we vele malen doen.

Dat is ook een van de basisconcepten waarop Human Design is gebaseerd. In de kosmologie van Design is er sprake van een illusie waarbinnen verschillende vormen leven. Niet alleen menselijke vormen, maar ook andere levensvormen: eencelligen, planten, dieren, en ook levenloze vormen.

Human Design biedt dus een soort wegwijzer of kaart om de illusie enerzijds te doorzien, en daardoor, anderzijds, klaarwakker de ervaring van de illusie te beleven. Maar het gaat nog dieper.

Neutrino’s

Human Design laat de structuur zien van vormbewustzijn en hoe het lichaam functioneert als een ontvangsnetwerk voor neutrino-informatie. Neutrino’s worden in Human Design gezien als subatomaire deeltjes die informatie dragen en bij elke aanraking met materie (zoals jouw lichaam) een energetische imprint achterlaten die jouw design beïnvloedt. Daarmee onthult het systeem het onderliggende programma waar “jij” slechts een uitdrukking van bent.

Jouw lichaam heeft zo’n inprenting gekregen, zo’n 3 maanden voor je werd geboren. En de mind kreeg ook een inprenting op het moment dat je werd geboren. Samen vormen ze de imprint die we de body graph noemen, waarin bepaalde poorten, die verwijzen naar hexagramthema’s uit de I Tjing, zijn geactiveerd en al dan niet samen “definitie” vormen, levensenergie die op een bepaalde manier door je lichaam stroomt, of “slapend potentieel”, energie die consistent aanwezig, maar inconsistent toegankelijk is. En daarnaast hebben we ook “openheid”, waar geen consistente inprenting plaatsvond, maar waar we wel voortdurend veranderlijke indrukken ervaren van buitenaf.

Dit klinkt misschien allemaal nog wat abstract, zeker als je nieuw bent in Human Design, maar deze theorie is dan ook te complex voor een beknopte blog. Je leert er wel wat meer over in bijvoorbeeld de Living Your Design-cursus, de eerste stap in het officiële Human Design-onderwijs.

Het komt erop neer dat we dankzij Human Design een mogelijkheid krijgen om beter te begrijpen hoe onze energie werkt en waar we potentieel het meest beïnvloedbaar zijn. Dat is niet hetzelfde als “dit is wie ik ben”. Het gaat net veel meer over “dit is hoe mijn lichaam energetisch opereert (inclusief de filter die we de mind noemen)”.

Wat Human Design niet is

Laten we het even simpel houden.
Human Design is niet:

• een systeem om controle over je leven te krijgen;
• een manier om jezelf, anderen of de wereld te “managen”;
• een handlieiding voor hoe je je zou moeten gedragen (of hoe anderen zich zouden moeten gedragen);
• een shortcut naar geluk, rijkdom of manifestatie van je dromen;
• een methode om je problemen op te lossen of gelukkig te worden;
• een excuus om anderen te beoordelen of in hokjes te plaatsen;
• een strategie om je “design te gaan leven”.

In plaats daarvan laat het je zien hoe je je gedraagt, goedchiks en kwaadschiks. Het nodigt je uit om aanwezig te zijn bij die ervaring, mét aandacht en bewustzijn. Het is een instrument om jezelf te observeren, niet om jezelf te “verbeteren” of te managen.

Leven met je design

Je hoeft je design niet te proberen leven: dat dóe je al. Je kan het niet niet leven.
Wel kan je in je hoofd het idee hebben dat je je design niet leeft of dat je dat op een bepaalde manier doet of moet doen. Maar in werkelijkheid is dat slechts een verhaal. Dat is niet de realiteit.

Als mens heb je niet de keuze of de kracht om iets aan je design te veranderen, noch om het “niet” te leven. Evolutionair zijn we deel van een programma waar wij geen invloed op hebben. Ons lichaam doet wat het doet, ongeacht wat de mind daarvan denkt of hoe de mind dat probeert te beïnvloeden. Maar je kan er met je bewustzijn wel anders in gaan staan.

Je leeft jouw design dus van het moment dat je geboren bent tot het moment dat je sterft. Daar is nooit een keuze in geweest. De enige keuze die we lijken te hebben is hoe we met die ervaring omgaan:

• Blijven we in verzet, schoppend en schreeuwend, terwijl we doen alsof we iemand anders (moeten) zijn dan we zijn?
• Of stemmen we af, ontspannen we ons in de ervaring en in het lichaam, en gaan we bewust mee op de reis van ons leven?

In de mind kunnen we immers een heel ander leven leiden en daardoor niet beswust aanwezig zijn bij het leven dat ons lichaam effectief leeft. Het leven speelt zich niet af in de mind, maar in en via het lichaam. Alleen in de mind kunnen we schijnbaar een design niet leven of proberen een design wel te leven. En die illusie tracht Human Design te doorprikken.

Zelfreflectie, conditionering en de ander

Human Design is dan ook een diep, individueel proces — levendig, dynamisch, uniek en voortdurend in beweging. Het is een houding ten opzichte van het leven, een toewijding aan waarheid. Het systeem kan worden onderwezen, maar waar het werkelijk naar verwijst, dat moet je zelf ervaren. Het is als een vinger die naar de maan wijst — je moet niet de vinger gaan bestuderen, maar naar de maan kijken.

Human Design vraagt je om jezelf te observeren en eerlijk te worden over jouw ego, of dat nu opgeblazen is of juist onderdrukt. Het nodigt je uit om te onderzoeken welke conditioneringen jou gevormd hebben en om disfunctionele patronen te herkennen. En het helpt je te herkennen hoe jij op jouw beurt anderen conditioneert, vaak zonder dat je het doorhebt.

Het doel is niet om een “betere” versie van jezelf te worden, maar om je bewuster te worden van wie je in essentie bent, zonder maskers en in diepe intimiteit met jezelf. Jouw leven, jouw ervaringen en jouw reflecties in anderen zijn je beste leraren. Human Design kan daarbij een spiegel zijn, mits correct gebruikt en begrepen.

Bewustzijn en verantwoordelijkheid

Bewustzijn is de kern van Human Design. In bewustzijn vinden we vrijheid, oprechte intimiteit en echte liefde. Als je eenmaal bewust bent van een mechanisme dat steeds opnieuw schade aanricht — aan jezelf en aan anderen (de twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden) — kun je onmogelijk nog slachtoffer of dader blijven. Dat bewustzijn verandert het mechaniscme zelf niet, maar wel jouw relatie ermee. En dat verandert alles.

Bewustzijn stelt je in staat verantwoordelijkheid te nemen. En door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven ontstaat ware innerlijke autoriteit. Dat is de plek van waaruit je keuzes kunt ervaren die werkelijk bij je passen, vanuit diepe integriteit en zelfliefde, zonder dat je die probeert af te dwingen of mentaal te verklaren.

Human Design biedt dan ook geen stappenplan om je leven te verbeteren of te optimaliseren. Het is geen handleiding voor “hoe je het moet doen”. Sterker nog: zodra je het gaat gebruiken als iets waarmee je je leven of jezelf probeert te managen, glip je terug in precies dat wat Human Design probeert te ontmantelen: mentale controle.

In het dagelijkse leven betekent dat bijvoorbeeld:

• opletten waar je natuurlijke “ja” of “nee” zicht toont, zonder er een reden voor te verzinnen;
• niet proberen je design “te leven” maar te merken hoe het zichzelf van nature al leeft;
• je bewust worden van waar je jezelf forceert of je jezelf probeert te corrigeren op basis van mentale interpretatie.

Je hoeft niets te veranderen. Het leven verandert jou, zodra je stopt met sturen, trekken en sleuren. De body graph is geen plan, maar een spiegel. De praktijk is simpelweg aanwezig zijn bij wat er al gebeurt en daar eerlijk in zijn naar jezelf en anderen toe.

Een uitnodiging

Human Design is geen project, taak of verbeterplan. Het is iets dat al in beweging is, met of zonder jouw mentale betrokkenheid.

Hierbij een uitnodiging, geen opdracht:

• Kun je vandaag opmerken wat jouw lichaam als vanzelf doet, moeiteloos en zonder dat je erbij nadenkt?
• Merk je waar je hoofd dingen wil begrijpen, analyseren of corrigeren?
• Kun je dat simpelweg opmerken, niet om het te stoppen, maar om er bij te blijven?
• Wat gebeurt er als je jezelf niet probeert aan te passen aan je body graph, maar het leven zelf laat zien wat klopt voor jou?

Dit is het experiment.
Geen conclusie, alleen waarnemen. Steeds weer opnieuw. In elk moment een nieuwe uitnodiging.